Lange Wapper, de reus van Antwerpen

Sage uit Vlaanderen (Antwerpen) · Vlaanderen · ca. 5 minuten lezen

In de oude stad Antwerpen, aan de rivier de Schelde, vertellen de mensen al eeuwen over Lange Wapper. Hij was een reus, maar geen gewone. Lange Wapper kon groeien en krimpen wanneer hij wilde. Soms was hij zo groot als een toren, soms zo klein als een kind.

Overdag liet niemand hem zien. Maar zodra het donker werd en de lantaarns brandden, kwam hij tevoorschijn. Hij liep met enorme stappen door de stegen en over de bruggen. Zijn benen waren zo lang dat hij met één stap een hele gracht overstak.

Lange Wapper was niet gevaarlijk, maar hij was een grote plaaggeest. Hij vond het geweldig om mensen die laat naar huis liepen een beetje te laten schrikken. Dan dook hij plotseling voor hen op, groot en lang, en zei met een diepe stem: ‘Boe!’

Er was eens een kleine schipper die laat in de avond langs de kade liep. Hij droeg een lantaarn en zong zachtjes een liedje. Plotseling viel er een enorme schaduw over de kade. Hij keek omhoog, en daar stond Lange Wapper, zo hoog als een kerktoren, met een brede grijns.

‘Goedenavond, schipper!’ riep de reus. ‘Mag ik je naar huis brengen?’

De schipper werd bleek van schrik, maar toen hij de vriendelijke ogen zag, moest hij lachen. ‘Dan zal ik niet verdwalen,’ zei hij. Lange Wapper pakte hem voorzichtig op, zette hem op zijn schouder en liep met grote stappen door de stad. Tot aan de deur van zijn huis.

Zo ging het meestal. Wie bang was, werd geplaagd. Wie vriendelijk bleef, kreeg hulp. Lange Wapper hield van mensen met een goed hart. Hij hielp oude vrouwen met hun zware manden en droeg verdwaalde kinderen terug naar hun ouders.

Maar hij kon ook heel brutaal zijn tegen mensen die zich groot voordeden. Op een dag kwam er een rijke koopman met een nieuwe, glimmende hoed langs de rivier. Hij liep met zijn neus in de lucht en keek niemand aan. Lange Wapper werd zo klein als een muis en kroop op de rand van zijn hoed.

Plotseling werd hij weer groot, zo groot dat de koopman er helemaal door in de schaduw kwam te staan. ‘Deze hoed staat mij beter,’ zei Lange Wapper met een knipoog, en hij pakte de hoed en zette hem op zijn eigen hoofd. Maar na een paar stappen gaf hij hem terug, met een buiging.

‘Het is maar een grapje,’ zei hij. ‘Wees een beetje aardig voor de mensen die je tegenkomt.’ De koopman schaamde zich en groette de volgende dag iedereen die hij tegenkwam. Ook de bakker en de schoenmaker.

Lange Wapper was het gelukkigst als hij kon lachen met de mensen. Hij had geen vrienden die even groot waren als hij, en daarom speelde hij met de inwoners van Antwerpen. Soms stond hij ’s nachts op de rand van een dak en keek hij naar de sterren, en dan was hij wel een beetje eenzaam.

De kinderen van Antwerpen wisten dat. Op zomeravonden zetten ze een kaarsje voor het raam en riepen zacht: ‘Lange Wapper, kom maar kijken!’ En soms, als ze heel stil waren, gleed er een grote schaduw langs hun huis, en klonk er een warme lach die helemaal uit de hoogte kwam.

Tot op de dag van vandaag staat er in Antwerpen een beeld van Lange Wapper, bij het Steen aan de rivier. Wie goed kijkt, ziet dat hij ook nu nog een beetje lacht. Misschien herinnert hij zich al die avonden dat hij mensen veilig naar huis bracht.

En wie ’s avonds langs de Schelde loopt, kijkt soms toch even omhoog. Voor het geval er een grote, vriendelijke reus boven de daken staat die een grapje wil maken.