Manneken Pis en het brandende lontje

Volkssage uit Brussel (Brabant) · Vlaanderen · ca. 4 minuten lezen

In het hart van Brussel, tussen smalle straatjes en winkeltjes die ruiken naar wafels en chocolade, staat op een hoek een heel klein standbeeld. Het is een jongetje van brons, met zijn handen op zijn heupen, en hij plast vrolijk in een fonteintje. Hij heet Manneken Pis. Dat betekent: het plassende mannetje. De Brusselaars vertellen graag waarom hij daar staat.

Lang geleden werd Brussel omsingeld door vijandige soldaten. De stad had hoge, sterke muren, en de mensen voelden zich veilig. Maar de vijand bedacht een slim en gemeen plan.

Midden in de nacht, terwijl iedereen sliep, groeven de soldaten een gang onder de stadsmuur. Ze zetten er een vat vol buskruit neer en staken een lont aan. Het vuurtje kroop langzaam naar het vat toe. Als het daar aankwam, zou de muur met een enorme knal instorten, en dan zou de stad voor het grijpen liggen.

Maar er was iemand wakker. Een klein jongetje, dat in sommige verhalen Julianske heet, was heel vroeg opgestaan en naar buiten geslopen om te spelen. Hij liep langs de stadsmuur en zag opeens iets vreemds. Er kroop een vonkje door het gras, als een gloeiend wormpje.

Het jongetje bukte. Hij zag de lont, hij zag de tunnel en hij begreep meteen hoe gevaarlijk het was. Hij wilde hulp halen, maar het vuurtje was al bijna bij het vat. Zijn hart bonsde. Een emmer water had hij niet, en de put was veel te ver weg.

Gelukkig kon het jongetje heel snel nadenken. ‘Ik heb maar één ding bij me,’ dacht hij. Hij ging boven de lont staan, trok zijn broekje opzij en plaste erop. Psssst! Het vonkje siste, rookte even en ging uit.

Het jongetje stond even stil, met grote ogen. Toen rende hij naar de wachters en riep: ‘Kom snel! Er ligt iets onder de muur!’ De wachters kwamen kijken en zagen de tunnel en het vat. De vijandige soldaten merkten dat hun plan was mislukt en trokken af. Brussel was gered, door een kind dat nog maar net uit de kleuterklas kwam.

De hele stad was dolblij. Iedereen wilde het jongetje bedanken. Ze maakten een beeldje van hem en zetten het op de hoek van de straat, zodat niemand het ooit zou vergeten. Hij staat er al heel lang, met zijn handen op zijn heupen en een tevreden gezicht.

Sinds die tijd is Manneken Pis de lieveling van de stad. Mensen uit de hele wereld sturen hem kleertjes. Hij heeft een hele kleerkast vol: een matrozenpakje, een ridderkostuum, een dierenpak en nog veel meer. Op feestdagen krijgt hij een nieuw pak aan, en dan komen er muzikanten en kijken honderden mensen toe.

Er bestaan nog andere verhalen over hem. In het ene was het een klein hertogje, dat in zijn wieg aan een boom werd gehangen om zijn soldaten moed te geven. Hij plaste op de vijand onder de boom, en de soldaten wonnen de strijd. Als je tien Brusselaars vraagt, krijg je tien verhalen. Maar in alle verhalen redt het kleine mannetje de stad.

Het verhaal laat zien dat je niet groot of sterk hoeft te zijn om een held te zijn. Soms is goed opletten en snel nadenken genoeg. En soms is de beste oplossing ook nog eens een beetje grappig.

Als je ooit in Brussel komt, ga dan eens op zoek naar de hoek van de straat. Je ziet vanzelf een groepje mensen staan lachen. Zwaai maar even naar het kleine mannetje, want hij heeft het verdiend.