Het Groene Wijf van Edam

Na een grote storm in het jaar 1403 zwemt een vreemde zeevrouw het Purmermeer in. Melkmeisjes vangen haar en brengen haar naar Edam, waar ze leert spinnen en jarenlang rustig leeft.

Sage uit Nederland (Noord-Holland) · Nederland · ca. 3 minuten lezen

Dit is een heel oude sage uit Noord-Holland. Ze wordt al eeuwen verteld in Edam en in de dorpen rond het Purmermeer. Een schrijver uit het jaar 1672 heeft haar opgetekend en zegt dat oude kronieken en oude mensen haar vertelden. Zo ging het.

In het jaar 1403 woei er een enorme storm. Het water van de zee werd hoog en wild en brak op veel plaatsen door de dijken van Holland. Met al dat water kwam er iets vreemds mee: een zeevrouw. Ze werd door het water mee naar binnen gespoeld, tot in het Purmermeer.

Toen de mensen de gaten in de dijken weer dicht hadden gemaakt, kon de zeevrouw niet meer terug naar de zee. Ze bleef in het meer. Soms zagen de melkmeisjes haar. Zij voeren in hun schuiten over het water om de koeien te melken die aan de oever stonden.

Eerst schrokken de meisjes erg. Maar toen ze haar vaker zagen, werden ze moediger. Samen voeren ze rond de zeevrouw heen met hun schuiten en ze vingen haar voorzichtig. Daarna brachten ze haar naar Edam.

De zeevrouw zag er bijzonder uit. Ze zat helemaal onder het mos, het slib en het groen van het water. Ze zei geen woord. Soms zuchtte ze alleen een beetje.

In Edam maakten de mensen haar schoon en gaven haar kleren. Langzaam begon ze te eten wat de mensen aten. Ze probeerde wel steeds weer naar het water te gaan, dus werd er goed op haar gepast.

Toen vroegen de mensen van Haarlem of de zeevrouw bij hen mocht komen wonen. Dat mocht. In Haarlem leerde ze spinnen, en daar woonde ze nog vele jaren. Praten deed ze nooit, ze bleef stil.

Ze woonde bij een weduwe. Die zag elke dag hoe de zeevrouw op haar eigen manier leek te bidden. Toen ze gestorven was, kreeg ze daarom een plaats op het kerkhof, net als alle andere mensen.

Het Groene Wijf is in Edam nooit vergeten. De schrijver van 1672 meldt dat er in Edam, Purmerend, Rijp, Graft, Wormer en andere plaatsen oude schilderijen van haar hingen, met kleine versjes eronder. Mensen noemden haar het Groene Wijf, zoals hun voorouders dat ook deden. Hij zag zelf een schilderij van haar in de Doelen in Edam.

Ook in de stad zelf bleef de herinnering. Rond het jaar 1615 kreeg de Purmerpoort, een van de stadspoorten van Edam, een klein beeldje van de zeevrouw, met een tekst over wat er in 1403 in het Purmermeer was gevangen. Dat beeldje is bewaard gebleven en staat nu in het Edams Museum.

Over dit verhaal

Sage uit Nederland (Noord-Holland). Na een grote storm in het jaar 1403 zwemt een vreemde zeevrouw het Purmermeer in. Melkmeisjes vangen haar en brengen haar naar Edam, waar ze leert spinnen en jarenlang rustig leeft. Een overgeleverd verhaal, verteld voor kinderen van 4 tot 9 jaar.