De kabouters en de molenaar

Volksverhaal uit Nederland · Nederland · ca. 4 minuten lezen

Lang geleden stond er aan een brede rivier in Holland een molen, en daar woonde een molenaar die Gerrit heette. Hij was een vriendelijke man, maar hij was al wat ouder, en het werk in de molen werd hem te zwaar. Elke dag moest hij het koren malen, de zakken tillen, de vloer vegen en de wieken bijstellen.

Op een ochtend kwam hij de molen binnen en bleef verbaasd staan. De vloer was geveegd, de zakken stonden netjes in een rij, en het meel lag mooi opgestapeld. ‘Wie heeft dat gedaan?’ mompelde hij. ‘Dat was ik niet.’

Dat gebeurde de volgende dag weer. En de dag daarna. Elke ochtend was het werk gedaan, en nooit zag Gerrit wie het had gedaan. Zijn kat, een grote grijze poes, zat altijd tevreden op de vensterbank en deed alsof ze van niets wist.

‘Dit moet ik uitzoeken,’ dacht Gerrit. Op een avond deed hij alsof hij naar bed ging, maar hij sloop terug en verstopte zich achter een stapel zakken. Hij hield zijn adem in en wachtte.

Toen de maan boven de molen stond, hoorde hij een zacht gerommel. Door een kier onder de deur kwamen kleine mannetjes naar binnen. Ze waren zo groot als zijn hand, met rode puntmutsen en lange witte baarden. Ze droegen zakjes en bezempjes. Het waren kabouters!

Ze werkten snel en vrolijk. Eén veegde de vloer, een tweede sleepte met zijn vrienden een zak meel, een derde smeerde de tandwielen met een druppel olie. Ondertussen zongen ze zachtjes een liedje. Gerrit had nog nooit zoiets moois gezien.

Hij wilde ze bedanken, maar hij wist dat kabouters schuw zijn. Als je ze aanspreekt of probeert te pakken, verdwijnen ze en komen nooit meer terug. Dus bleef hij stil achter de zakken zitten tot de ochtend aanbrak.

De volgende dag bedacht hij een plan. Hij maakte een kleine kom pap, met honing en boter erbovenop, en zette die op de vensterbank. Ernaast legde hij een klein, blauw jasje. Hij had het zelf geknipt en genaaid, precies zo groot als een kabouter.

De avond kwam. Gerrit ging weer zogenaamd naar bed. De kabouters kwamen, vonden de pap, en keken elkaar verbaasd aan. Eén proefde voorzichtig, en zijn gezicht straalde. ‘Honing!’ fluisterde hij. De ander paste het jasje en draaide rond van plezier.

Die nacht werkten de kabouters nog harder dan ooit. De molen glom en het meel was zo fijn als sneeuw. Vanaf die dag zette Gerrit elke avond een kommetje pap neer, en elke ochtend was het werk gedaan.

Toen Gerrit nog ouder werd, kwam zijn kleinzoon Piet helpen in de molen. Gerrit vertelde hem het geheim. ‘Je mag hen nooit achternazitten,’ zei hij. ‘Je mag ze nooit uitlachen. Je moet ze alleen vriendelijk bedanken.’

Piet knikte ernstig. Hij zette elke avond de pap neer en zorgde dat de molen netjes bleef. En in de zomer, als de wieken langzaam draaiden, hoorde je ’s nachts soms een zacht gezang uit de molen komen.

Zo is het in veel Nederlandse verhalen. Wie vriendelijk is voor de kleine mensen, wordt door hen geholpen. Wie ze lastigvalt, raakt ze voor altijd kwijt. Dat is een mooie les, ook voor ons.