Reynaert de Vos en de vissen van Isengrijn

Middeleeuws dierenverhaal uit de Lage Landen · Nederland en Vlaanderen · ca. 4 minuten lezen

Heel lang geleden, in de Lage Landen, vertelden de mensen elkaar verhalen over de dieren van koning Nobel. Koning Nobel was de leeuw, en hij hield hof in een groot bos. Alle dieren kwamen er samen: de beer, de haas, de das, de kater en natuurlijk de wolf Isengrijn en de vos Reynaert.

Reynaert de Vos woonde in een burcht die Maupertuus heette. Hij had een vuurrode vacht en een heel slim hoofd. Voor elk probleem bedacht hij wel een list. Isengrijn de wolf was groot en sterk, maar niet zo scherp als Reynaert. En dat zorgde voor veel grappige verwarring.

Op een koude winterdag liep Isengrijn met een lege maag door de sneeuw. Zijn buik rommelde als een oude kar. Daar kwam Reynaert aan, met een tevreden gezicht en een natte, vette snuit. ‘Goedemorgen, oom,’ zei de vos. ‘Je ziet er hongerig uit.’

‘Ik rammel van de honger,’ zuchtte de wolf. ‘En jij ziet eruit alsof je net gegeten hebt.’

‘Dat klopt,’ zei Reynaert. ‘Ik heb de heerlijkste vissen gevangen bij het meer. Ik kan het je leren, als je wilt. Het is heel eenvoudig.’

Isengrijn spitste zijn oren. Samen liepen ze naar een bevroren vijver. Een visser had er een gat in het ijs gehakt en een emmer met vissen achtergelaten. Maar die emmer was al leeg, want Reynaert had hem eerder die ochtend zelf leeggegeten. Dat vertelde hij natuurlijk niet.

‘Kijk,’ zei Reynaert. ‘Je moet je staart in het water steken en heel stil blijven zitten. De vissen bijten erin, en als je lang genoeg wacht, heb je er een hele hoop.’

‘Een staart als hengel?’ vroeg Isengrijn verbaasd.

‘Het werkt echt,’ zei Reynaert, en hij keek heel ernstig. Hij kneep zijn snuit stijf dicht om niet te lachen.

De wolf ging op het ijs zitten, stak zijn staart door het gat en wachtte. Het was ijskoud, maar hij dacht alleen maar aan vissen. Hij wachtte een uur en nog een uur. Het begon te sneeuwen en de sneeuw bleef liggen op zijn rug.

Toen de nacht viel, probeerde Isengrijn op te staan. Maar zijn staart zat vastgevroren in het ijs! Hij trok en hij trok, maar de staart wilde niet loskomen. Hij begon te roepen, zo hard dat het door het hele bos galmde.

Toen kwamen de boeren uit het dorp kijken wat er aan de hand was. Ze zagen een grote grijze wolf op het ijs en een rode vos die in de verte zat te grinniken. De boeren riepen: ‘Daar is de wolf!’ en renden met hooivorken naar de vijver.

Isengrijn kreeg zo’n schrik dat hij met een enorme ruk loskwam. Een stukje van zijn staart bleef achter in het ijs, maar hij rende en rende tot hij veilig in het bos was. Alleen zijn trots was gekrenkt.

Aan het hof van koning Nobel werd er nog lang over gesproken. De leeuw liet Reynaert halen, en de vos sprak zo mooi en zo slim dat de koning moest lachen. Toch kreeg Reynaert een waarschuwing. ‘Slimheid is goed,’ zei de koning, ‘maar slimheid zonder vriendelijkheid brengt je uiteindelijk in de moeilijkheden.’

Reynaert knikte plechtig. Hij beloofde, voor de zoveelste keer, dat hij zich zou beteren. Of hij zich eraan hield? Dat is weer een ander verhaal. De mensen in Vlaanderen en Nederland vertellen het nog altijd, met een glimlach.