Sinterklaas en de schoentjes bij de schoorsteen

Volkslegende uit Nederland en Vlaanderen · Nederland en Vlaanderen · ca. 4 minuten lezen

Elk jaar in november komt Sinterklaas met zijn stoomboot aan in Nederland en Vlaanderen. Hij draagt een rode mantel en een hoge mijter, en hij heeft een lange witte baard. Kinderen zetten hun schoen bij de schoorsteen en zingen een liedje. Maar waarom doen ze dat eigenlijk? Daarover bestaat een heel oud verhaal.

Sinterklaas gaat terug op een echte man, Nicolaas, die heel lang geleden bisschop was in de stad Myra, in het land dat nu Turkije heet. Hij was een bijzonder vriendelijke man en hij gaf graag aan mensen die het moeilijk hadden. Hij deed dat het liefst in het geheim, zodat niemand hem hoefde te bedanken.

In Myra woonde een arme man met drie dochters. Het gezin had bijna niets meer. De vader maakte zich zorgen, want de meisjes waren volwassen geworden en wilden graag trouwen. Maar in die tijd moest een bruid wat meebrengen, en de vader had geen geld.

‘Wat moeten we doen?’ zuchtte hij op een avond. Zijn dochters probeerden hem te troosten, maar ook zij waren bedroefd.

Nicolaas hoorde over hun zorgen. Hij wilde hen helpen, maar zonder dat de familie het zou merken. Dus nam hij op een donkere avond een buidel met gouden munten en liep naar het huis.

De meisjes hadden hun schoenen en natte kousen bij de haard te drogen gezet. Nicolaas keek door het raam, zag dat iedereen sliep, en liet zachtjes de buidel door het open raampje in een van de schoenen vallen. Daarna liep hij stilletjes weer weg in het donker.

De volgende ochtend ontdekte de oudste dochter het goud. Ze riep haar vader. Hij kon zijn ogen niet geloven. ‘Wie heeft ons dit gegeven?’ fluisterde hij. Niemand wist het. Maar nu kon de oudste dochter trouwen.

Een tijdje later gebeurde het opnieuw. Weer lag er een buidel met goud in een schoen, nu voor de tweede dochter. En ook voor de derde dochter lag er op een ochtend een buidel. Nu wilde de vader weten wie hun helper was.

Hij bleef die nacht wakker en zag Nicolaas aankomen. De bisschop schrok even, maar de vader viel op zijn knieën en bedankte hem met tranen in zijn ogen. ‘Vertel het niemand,’ zei Nicolaas zacht. ‘Het is genoeg dat jullie gelukkig zijn.’

Toch kwam het verhaal uit. De mensen vertelden het door, van huis tot huis en van land tot land. Ze noemden de bisschop Sint-Nicolaas, en later werd dat in het Nederlands Sinterklaas. Hij werd de beschermheilige van kinderen en schippers.

Vanaf toen werd het een gewoonte. Als Sinterklaas in november aankomt, zetten kinderen hun schoen bij de schoorsteen of bij de verwarming. Ze leggen er een wortel of een stukje hooi in voor zijn trouwe paard. En ’s ochtends ligt er soms een klein cadeautje of een stukje chocolade.

Sinterklaas laat ons zien dat de mooiste cadeaus niet altijd groot hoeven te zijn. Het gaat om het gebaar: iemand die aan je denkt, zonder er iets voor terug te willen. Dat kun jij ook doen. Een klein briefje voor een vriend, een tekening voor oma, of een lekkernij delen met iemand die er geen heeft.

Dus als je dit jaar je schoen zet, denk dan eens aan de drie zussen en aan Nicolaas, die liever in stilte hielp dan bedankt te worden. En zing maar hard mee, want Sinterklaas hoort alles.