De hunebedden en de reuzen van Drenthe

Volkssage uit Drenthe (Nederland) · Nederland · ca. 4 minuten lezen

In het noorden van Nederland, in de provincie Drenthe, liggen op sommige plaatsen reusachtige stenen. Ze liggen op elkaar als een grote tafel van steen, midden in het bos of op de heide. Die stenen noemen we hunebedden. Ze zijn meer dan vijfduizend jaar oud.

Wie vroeger langs zo’n hunebed kwam, vroeg zich af: wie heeft die enorme stenen hier neergelegd? Geen mens kan ze tillen, en geen paard kan ze trekken. De oude mensen van Drenthe wisten het antwoord. ‘Dat waren de reuzen,’ zeiden ze. ‘Hunen.’

Zo gaat het verhaal. Lang geleden woonden er reuzen in het land. Ze waren zo groot dat ze met één stap over een beek konden stappen. Ze droegen kleren van schapenwol en hadden handen als schoppen, maar ze waren zachtaardig en hielden van een gezellig feest.

Op een dag zou er een bruiloft zijn in de reuzenfamilie. De jonge reuzin Hanna zou trouwen met de sterke reus Hunno. Alle reuzen uit de buurt waren uitgenodigd, en er moest een grote tafel komen, want een reuzenfeest vraagt om een reuzentafel.

‘Waar vinden we zulke grote stenen?’ vroeg Hunno aan zijn vrienden.

‘Het grote ijs van lang geleden heeft overal zwerfkeien achtergelaten,’ zei de oudste reus. ‘Laten we ze samen halen.’

En zo gingen de reuzen op pad. Ze zochten langs rivieren en bossen, door de heide en de moerassen. Telkens als ze een grote kei vonden, tilden ze hem op en droegen hem naar de plek waar het feest zou zijn. Het was zwaar werk, maar ze zongen zachtjes terwijl ze liepen, zodat de tijd sneller ging.

Eerst zetten ze twee rijen stenen rechtop als poten. Daar bovenop legden ze de zwaarste, platte stenen als tafelblad. Daarna zetten ze er kleine stenen omheen als stoelen. Binnen een paar dagen stond er een prachtige feesttafel die langer was dan een schip.

De dag van de bruiloft kwam. De reuzen droegen manden vol brood, honing, gerookte vis en appels. Kinderen uit de dorpen mochten komen kijken, en de reuzen tilden ze zachtjes op hun schouders zodat ze alles konden zien. Er werd gezongen, gedanst en gelachen tot de zon onderging.

Toen het feest voorbij was, zeiden de reuzen tegen elkaar: ‘Laten we de tafel laten staan. Dan weten de mensen dat hier ooit een groot feest was.’ En zo gebeurde het. De stenen bleven liggen, jaar na jaar, eeuw na eeuw.

Natuurlijk weten we nu dat de hunebedden gebouwd zijn door mensen uit de steentijd. Zij sleepten de stenen met touwen en boomstammen en gebruikten ze als graven voor hun familie. Dat was ook een enorme prestatie, met heel veel mensen samen.

Toch is het verhaal van de reuzen mooi om te vertellen. Het laat zien hoeveel verbeelding de mensen hadden. Als iets te groot lijkt voor mensen, dan bedenk je gewoon reuzen die het hebben gedaan.

Misschien ga je ooit naar Drenthe, naar het hunebedcentrum in Borger, waar je veel kunt zien en leren over de hunebedden. Leg dan eens zachtjes je hand op een van de stenen. Hij voelt koud en ruw aan, maar ook heel oud. Dan hoor je misschien, heel ver weg, het gezang van reuzen die een feestje bouwen.